Het gesprek met Emiel Heijnen vindt plaats bij het lectoraat op het Marineterrein in het ahk LearningLab. Midden in het gesprek zegt hij: ‘Mijn aversie tegen schoolkunst is mogelijk net zo groot als die van mijn voorganger Folkert Haanstra, ik ben tegen betekenisloze shit maken die er wel leuk uitziet.’ Authentieke kunsteducatie slaat een brug van kunstlessen op school naar de eigen buitenschoolse kunstzinnige activiteiten van leerlingen en naar hedendaagse kunst. Het ontbreken van die connecties maakt kunstonderwijs in de ogen van Emiel Heijnen betekenisloos en daar biedt hij een alternatief voor.

AUTHENTIEKE EN WICKED KUNSTEDUCATIE
‘Authentieke kunsteducatie’, opgekomen rond de eeuwwisseling, is de benaming voor een kritische stroming die zich afzet tegen kunstonderwijs dat slechts functioneert voor het in- stituut school: als versiering van het lokaal of aankleding van een viering. Zij stelt daar als al- ternatief ‘authentiek leren’ in kunstonderwijs tegenover, waarbij verbinding wordt gemaakt met de echte kunstwereld, de belevingswereld van de leerling en de ander. Deze stroming kenmerkt zich door een sociaalwetenschappelijke benadering die theoretisch voortbouwt
op onder andere het werk van Roelofs en Houtveen. In de uitwerking van de kritiek wordt het concept ‘authentiek leren’ van Roelofs en Houtveen (1999) toegepast op kunsteducatie. Folkert Haanstra is de grondlegger van deze stroming. Emiel Heijnen en Melissa Bremmer leverden de laatste jaren een grote bijdrage aan de verdere uitwerking en actualisatie van deze kritiek. Bremmer, Heijnen en Haanstra publiceerden in 2024 het handboek Wicked Kunsteducatie, waarin ze de uitgangspunten van authentieke kunsteducatie combineerden met aspecten van Universal Design for Learning, het idee dat leren inclusief en toegankelijk moet zijn voor iedereen.