Eind jaren negentig begint een nieuwe fase in het Nederlandse cultuureducatiebeleid: de Rijksoverheid kiest volledig voor structurele verankering van cultuureducatie in het onderwijs. De programma’s Cultuur en School (1998-2012) en Cultuureducatie met Kwaliteit (vanaf 2013) moeten ervoor zorgen dat alle kinderen en jongeren via hun onderwijs met kunst en cultuur in aanraking komen en kennismaken met culturele instellingen. Het nieuwe beleid straalt een geloof in maakbaarheid uit met een positieve toekomstverwachting.

Na 25 jaar stond cultuureducatie steviger op de kaart. De infrastructuur was uitgebreid, de inhoud werd inclusiever en meer hybride, maar de ongelijkheid en fragmentatie bleven hardnekkig. Niet omdat er te weinig beleid was, maar omdat dit beleid opereerde binnen een onderwijs- en maatschappijsysteem dat verschillen reproduceerde. Een opvallende lacune was het ontbreken van de kunstvakdocent als vanzelfsprekend onderdeel van het primair onderwijs. Kunsteducatie bleef daar afhankelijk van groepsleerkrachten, tijdelijke projecten en externe aanbieders.